Zima zbliża się dużymi krokami, niedługo temperatura spadnie poniżej zera a nasze kaloryfery będą grzać całą mocą. Warto przypomnieć sposoby oszczędzania ciepła i własnych pieniędzy.
Opłaty za centralne ogrzewanie stanowią ponad połowę środków wydawanych przez mieszkańców na cele związane z bieżącym utrzymaniem mieszkań. Ciepło jest droższe z roku na rok i warto zastanowić się nad jego oszczędzaniem. Podajemy kilka rzeczy, których warto przestrzegać w okresie zimowym, aby wpłynąć na obniżenie rachunku za ogrzewanie.
Używać tyle ciepła, ile rzeczywiście się potrzebuje
Optymalna temperatura w mieszkaniu wynosi około 20-21°C. Kiedy utrzymujemy temperaturę 23°C, a na zewnątrz jest około zera, to przez przegrody zewnętrzne ucieka o wiele więcej ciepła. W poszczególnych pomieszczeniach temperatura powinna być uzależniona od funkcji, jaką pełnią oraz czasu jaki w nich spędzamy, i tak: w sypialni temperaturę można obniżyć do około 18°C, w pokoju dziennym oraz łazience utrzymywać temperaturę optymalną 20-21°C, natomiast w kuchni od 18 do 20°C (w zależności od tego ile ją użytkujemy i jak dużo gotujemy).
Jeśli nie mamy osobnej sypialni, warto zmniejszać temperaturę pomieszczenia nocą. Również w ciągu dnia, kiedy nikt nie przebywa w mieszkaniu, nie należy utrzymywać zbyt wysokiej temperatury. Trzeba jednak również pamiętać, że gwałtowne wychładzanie ścian i mebli, a następnie ich ogrzewanie zużywa duże ilości ciepła. Najbardziej racjonalnym jest utrzymywanie niewiele niższej temperatury (do min. 16°C) w pomieszczeniu niż doprowadzanie do całkowitego wychłodzenia mieszkania. Obniżenie temperatury o jeden lub dwa stopnie pozwoli nam oszczędzić około 6-12% energii. W ciągu całego sezonu grzewczego daje to znaczne oszczędności.
Mieszkanie wietrzyć krótko i intensywnie
Najlepsza i najskuteczniejsza jest szybka (nie dłużej niż kilka minut) wymiana powietrza w mieszkaniu, przy szeroko otwartych oknach. Przed wietrzeniem należy całkowicie zamknąć zawór termostatyczny przy grzejniku. Jeżeli tylko uchylimy okno przy otwartym zaworze, chłodne powietrze spowoduje całkowite jego otwarcie i maksymalne rozgrzanie grzejnika. Również otwarcie okna na dłużej doprowadzi do takiej sytuacji. Zbyt wychłodzone pomieszczenia potrzebują długiego czasu i dużej ilości ciepła do ogrzania.
Co ważne, brak wietrzenia nie prowadzi do oszczędności, a powoduje: złe samopoczucie, zawilgocenie ścian, paradoksalnie nawet większe koszty ogrzewania (wilgotne powietrze trudniej ogrzać).
Nie zasłaniać grzejników
Należy zapewnić swobodny dopływ ciepła do pomieszczenia. Jeśli grzejniki są zasłonięte firankami, zasłonami, meblami lub suszącym się praniem, blokuje się ciepłu drogę do pomieszczenia. Ciepło wyemitowane przez grzejnik gromadzi się w jego pobliżu, zwiększają się straty ciepła przez ściany i okna, a użytkownik w pełni z niego nie korzysta. Odsłonięte grzejniki swobodnie promieniują ciepło do całego pomieszczenia.
Zamontować ekrany grzejnikowe
Grzejniki z reguły zawieszone są pod oknami, blisko ściany, która odbiera prawie całe promieniowanie cieplne z tylnej części grzejnika. Ciepło to przenika przez ścianę i zostaje wypromieniowane na zewnątrz. Tego rodzaju straty można zlikwidować stosując ekrany grzejnikowe zabezpieczające ścianę przy grzejniku przed bezpośrednim nagrzewaniem i ucieczką ciepła na zewnątrz. Zamontowane za grzejnikami ekrany pozwalają zaoszczędzić do 5 % ciepła, zwłaszcza przy starszego typu kaloryferach żeliwnych.
Drzwi i okna powinny być szczelne
Okno jest najcieńszą częścią ściany. Dlatego unikamy w tym miejscu strat ciepła, na ile jest to możliwe. Dbamy o szczelność okien. Po zapadnięciu zmroku można opuścić żaluzje okienne. Wewnątrz pomieszczenia należy zaciągnąć zasłony, o ile nie zasłaniają jednocześnie grzejnika. W ten sposób można znacznie zmniejszyć straty ciepła.
Oszczędzać ciepło w częściach wspólnych
Ciepło należy również oszczędzać w częściach wspólnych budynku, ponieważ stanowi zużycie wspólne dla całego budynku, rozliczane na poszczególne lokale. Należy zwracać uwagę na:
- brak szyb w oknach na klatkach schodowych, suszarniach, pralniach i piwnicach,
- niedomykanie drzwi wejściowych,
- zbyt intensywne grzanie grzejników na klatkach schodowych,
- ubytki w izolacji instalacji centralnego ogrzewania (spowodowane np. kradzieżą)
Tego typu usterki należy zgłaszać Administracji Osiedli.
Opracowała JC
Regulacja ciepło-zimno
Głowica termostatyczna umożliwia wybór temperatury, do jakiej ma być ogrzewane pomieszczenie. Następuje to przez obrót głowicy. Jest na niej zaznaczona skala, najczęściej od 1 do 5. Ustawienie głowicy w położeniu 1 spowoduje utrzymywanie w pomieszczeniu jedynie tak zwanej temperatury dyżurnej (około 6˚C), która zabezpiecza instalację przed zamarznięciem w niej wody. Położenie to wybiera się, gdy pomieszczenie przez dłuższy czas nie będzie wykorzystywane i w związku z tym nie musi być ogrzewane. Położenie 5 oznacza pełne otwarcie zaworu, czyli pracę grzejnika z maksymalną mocą, niezależnie od zmian strat i zysków ciepła, a więc tak jakby zawór nie był wyposażony w termostat. Jeśli chcemy utrzymywać w pomieszczeniu optymalną temperaturę (20-21˚C), powinniśmy ustawić głowicę w środkowym położeniu, czyli na 3.
Podzielnik i współczynniki
Podzielnik kosztów ciepła to urządzenie wskaźnikowe służące do ustalania procentu zużycia ciepła oddanego przez grzejnik w ogólnym zużyciu ciepła w całym budynku, które mierzone jest przez licznik ciepła. Straty ciepła w poszczególnych lokalach, zależą od usytuowania danego mieszkania w budynku. W systemie rozliczania kosztów ogrzewania stosuje się tzw. współczynniki korekcyjne, wyliczane w oparciu o zapotrzebowanie lokalu na ciepło z uwzględnieniem jego położenia w budynku. Rożne współczynniki stosuje się dla: mieszkań położonych na ostatniej kondygnacji, lokali położonych na parterze nad nieogrzewaną piwnicą lub bezpośrednio na gruncie (bez podpiwniczenia), lokali narożnych z dwiema ścianami zewnętrznymi, lokali położonych nad przejściami, itp. Liczbę odpowiadająca danemu współczynnikowi (zawartą w tabeli współczynników) mnoży się przez ilość jednostek zużycia danego mieszkania.